Ik ga leven als ik klaar ben met studeren. Ik hoef niet meer te vluchten.

“Wat ga je straks doen als je klaar bent met studeren?”

“Je moet straks wel wat werkervaring opdoen.”

“Wel fijn hoor, je kunt straks mooi aan het werk!”

“Daar zul je vast wel naar uitkijken, het werkleven.”

Ik ben gek op zo veel prachtige dingen. Ik ervaar talent op veel verschillende gebieden welke hier en daar wat raakvlakken delen. Ik houd van emotie, strak en vloeiend wat zich uit in mijn adoratie voor de moderne vorm van dans en theater. Ik houd van het aanslaan van de juiste toon bij het zo maar zingen of spelen van een zelfverzonnen riedeltje. Ik houd van expressie. Ik houd ervan om op het juiste moment aanwezig te kunnen zijn. Ik houd van improviseren. Ik houd ervan mijn sensitiviteit voor sfeer en emoties in te zetten als kracht.

Om me heen voel ik de tijd steeds sneller gaan. Het is tijd om iets te kiezen, een levenspad te kiezen. Hierbij horen een baan, een huis, een partner? Goed, die partner kan ik inmiddels afkruisen, daar heb ik mee geboft. Volgende stap? Iets kiezen waar ik goed in ben en er mijn baan van maken.

Al jaren probeer ik uit te vogelen wat ik nu toch wil gaan doen. Ik heb me vaak onzeker gevoeld over de toekomst. Onzeker over wie ik was en wie ik worden zou. Toen ik klein was, was er geen ruimte om bezig te zijn met wat ik wilde, wat ik leuk vond of waar ik goed in was. Nu, jaren later, probeer ik die ruimte steeds meer te creëren. Die ruimte gebruik ik om mijn verleden te verbinden met het heden en de toekomst.

De afgelopen twee jaar ontdek ik stukje bij beetje mijn passies en talenten. Van Nederland, naar Noorwegen, tot Bonaire om te vluchten voor de druk van het Nederlandse onderwijssysteem.

In Nederland had ik altijd al passie voor muziek, schrijven, toneel, de sociale sector en spiritualiteit.

In Noorwegen vond ik de rust om mijn gedachten op papier te zetten. Het reizen en de natuur brachten mij meer in verbinding.

Terug in Nederland voel ik de druk terugkomen. Ik bouw weer een muur om mijzelf heen. In alle hectiek ontstaat er een moment van bevrijding. In een naastenruimte voor verslaafden worden verhalen gedeeld. Een moeder verstrikt in haar eigen pijn bevrijd ik door oog te hebben voor het perspectief van een kind. Op de terugweg vertel ik aan mijn moeder hoe het voelde iemand zo te kunnen bereiken. In dat ogenblik ontstaat het idee om coaching te bieden bij ouderschap vanuit het kind perspectief.

In een heel andere cultuur, op een heel andere plek op de aarde, geef ik les op een nog erg primitieve basisschool. Ik bevind mij in een schoolsysteem waar ik voor het eerst weer mag luisteren naar mijn gevoel. Waar ik mijn sensitiviteit en intuïtie in mag zetten als kracht om bij te dragen aan de ontwikkeling van de school.

Nu, aan het eind van mijn studie, ben ik eruit. Ik zal alles waar ik over droom en blij van word, gewoon proberen.

Ik ga leven als ik klaar ben met studeren. Ik hoef niet meer te vluchten.