Ik voelde dat ik het zwembad leuk vond.

Er zat iets in mij dat me vertelde hoeveel plezier ik er kon beleven. Dat ik van een duikplank af kon springen om een bommetje te maken, dat ik vanaf een startblok het water in kon duiken en dat ik met ingehouden adem naar beneden zou kunnen zwemmen. Wauw. Wat kon ik ineens veel doen en wat leek het allemaal simpel. Terugdenkend aan de voorgaande keren waarbij ik in een gesloten houding toe had gekeken hoe anderen van de duikplank af hadden gesprongen, voelde ik dat dat de volgende keer niet meer het geval zal zijn. Ik zou boven het water staan en het water tegemoet springen. Als een kind.

Diezelfde avond heb ik een overenthousiaste bui een klasgenoot overtuigd met mij een bommetje van de duikplank te doen. Dankbaar als ik was heb ik haar toen uitgelegd dat dit precies was wat ik nodig had. Weg met die angsten, ik ga leven!