Een kinderhand is snel gevuld
Vanavond, weer eens heel iets anders, heb ik met mijn vader gedanst. Van mijn moeder heb ik altijd te horen gekregen dat ik net als mijn vader danste en dan geloofde ik haar. Vanavond heb ik dat ook mee mogen maken. Mijn vader en ik, soepel en galant over de dansvloer. Tussen al deze mensen voelde ik mij groot. Groter en meer mijzelf dan dat ik mij dat voelde op andere plaatsen. Hier was er een juist balans tussen laten en gelaten worden. Jij mocht hier jezelf zijn. Waar vind je dat nu nog?
Maar goed, even terug op het hele vader van het verhaal. Deze week heb ik voor het eerst in lange tijden weer contact met mijn vader. Het is altijd wat lastig geweest, maar de laatste tijd zoekt hij weer wat contact en daarom besloot ik hem woensdag te bellen. Tijdens het telefoongesprek opperde ik om donderdag iets af te spreken en hij ging akkoord. En toen… wat moesten wij in vredesnaam met z’n tweeën gaan doen?! Toen herinnerde ik me gelukkig dat mam me ooit heeft verteld, toen ik er zelf enthousiast over vertelde, dat mijn vader ook wel goed was in poolen.
De donderdag was aangebroken en natuurlijk was onze afspraak van kwart over acht geen harde afspraak, want toen ik hem om kwart voor acht belde waar hij bleef, stond ik natuurlijk zelf ook nog midden in een kamerombouw. Mijn vader moest toen nog een half uur fietsen en zei dat hij de tijd vergeten was waarop ik natuurlijk niet reageerde met dat ik zelf ook nog niet op locatie was.
Tien voor negen kom ik hijgend aan bij mijn heerlijke café, Huis de Beurs. Na nog vijf minuten zie ik mijn vader aankomen en haal ik voor hem van achter een flesje Ketel. Na even borrelen en kort bijkletsen gaan we op reis naar het Poolcafé over de kermis, zoals pap voorstelde (waar hij natuurlijk later spijt van kreeg door al het lawaai).
Mijn eerste bal gespeeld, mis. Ik ben een ‘floeperd’. Zijn bal, mis. ‘Floeperd’ zeg ik. Een half uur lang probeert hij me vaardigheden van het poolen bij te brengen, terwijl ik alleen maar een strenge blik op mijn kunnen voel neerkijken. Na even oefenen krijg ik zijn technieken onder de knie en weet ik zelfs meer ballen weg te spelen dan hem. Wat ook weer niet loont, blijkt.. Mijn vader zijn blik van verlies is gelijk aan die van mij en aan die van mijn broers. Ik zie die blik en ik weet hoe hij zich er bij voelt. Gelijk houd ik mij in; het moet wel leuk blijven. Hij weet vervolgens de rest van de ballen weg te spelen en het blijkt een leuke avond te zijn.
Dansend, heerlijk in mijn eigen element voel ik de blik van zijn vrouw. Ik zie het, zij ziet het. Waarom hij niet? Hij danst met een ander. Net als hij met haar heeft gedanst,… Of misschien wel intiemer? Hij heeft niet door dat wanneer hij zijn vingers verwikkeld met een ander, dat de anderen waar hij mee kwam, zich op de een of andere manier, buiten beschouwing gelaten voelen. Zo was dit natuurlijk niet alleen voor mijn zogeheten stiefmoeder, maar in wezen ook voor mij.
Eeuwig lijkt het te duren. Het gevoel van dingen mogen en kunnen voelen. Wat is goed, wat is slecht? Iedereen verteld een ander verhaal en iedereen heeft een eigen waarheid. Welke moet ik dan geloven wanneer ik zoveel kanten van een verhaal te horen krijg? Zelf heb ik me jaren lang weerhouden om mijzelf te omarmen, met alle gevolgen vandien. Continue proberend een balans te vinden tussen wat jij denkt dat er van je gewenst wordt. Lastig hoor. Én dat zie ik nu wel in. Al die kleine zaken die samen ervoor zorgen dat ze je weerhouden om van een moment te kunnen genieten.
Waarom is het toch zo ingewikkeld en waarom bestaat schuld? Een schuldgevoel is eigenlijk alleen maar belemmerend. Natuurlijk is het belangrijk om te leren van je fouten en daarbij hoort zeker een vorm van reflectie en empathisch vermogen, maar schuld belemmerd. Dat leer ik nu.
